Կատուն շատ խորամանկ էր և լկստված: Նա չէր թողնում, որ մկները գան մառան:
Մկստանը մի մկների քաղաք էր, որտեղ տները պանրից են, ճանապարհները նորից պանրից են, փողոցները պանրից են և նույնիսկ լուսինն է պանրից:
Կատուն իմացավ, որ մկները ուզում են զանգ կախել իր վզից: Նա հասկացավ, որ եթե նրանք զանգը կախեն, ապա միանգամից կիմանան, թե որտեղ եմ ես: Նրանք ուզում են գնալ մառան, որ ինձ վրա կախեն այդ զանգը, բայց ես կփակեմ մառանի դուռը և չեմ թողնի ներս անցնեն: Հա~, Հա~ հա~ հա~:
